Strona Startowa

Publikacje

Dziecko w przedszkolu - czyli co dziecko powinno umieć przed pójściem do szkoły.


Przygotowanie dziecka do szkoły należy rozumieć jako wszechstronny rozwój jego osobowości; a więc pod względem fizycznym, zdrowotnym, umysłowym i społeczno-emocjonalnym.

Rozwój fizyczny - uczeń zdrowy, silny, dobrze zbudowany, właściwie odżywiony mniej się męczy siedzeniem w ławce, drogą do szkoły, wykonywaniem różnych prac (np. nawet pisaniem, rysowaniem, wycinaniem itd.). jest wytrzymalszy, mniej choruje, jest pogodny i aktywny.

Rozwój zdrowotny - polega na prawidłowym żywieniu; odpowiednia ilość snu (11-12godz.).

Rozwój umysłowy - odpowiedni zasób wiedzy o świecie, o bliższym i dalszym otoczeniu.

Orientuje się w środowisku -   Potrafi opowiedzieć o swojej rodzinie

Myśli w sposób konkretne - obrazowy (musi mieć kontakt z rzeczami, modelami,

obrazami aby dokonywać operacji myślowych)

Mowa jest jego narzędziem myślenia (powinno mówić wyraźnie)

Umie wypowiadać myśli

Rozumie słuchane i czytane treści

Kończy rozpoczętą pracę

Rozwój społeczno - emocjonalny - dziecko cechuje pewna równowaga psychiczna (dziecko niezrównoważone z byle powodu wybucha, złości się, płacze, jest kłótliwe, często agresywne, nadwrażliwe i lękliwe). Dziecko dojrzałe emocjonalnie przeżywa i potrafi wyrazić wdzięczność, przyjaźń, życzliwość. Przeżywa radości i smutki nie tylko swoje, ale i innych dzieci.

Dziecko dojrzałe społecznie potrafi współdziałać z kolegami w nauce, zabawie i pracy

Dobrze się czuje w nowej grupie społecznej (klasie)

Jest wytrwałe, kończy prace, nie załamuje się, nie kaprysi, jest życzliwe.

W przedszkolu należy dzieci uczyć:

Samodzielności

Kształtować wytrwałość i systematyczność

Wzbogacać wiedzę o świecie

Pobudzać do działania

Rozwijać spostrzegawczość i myślenie

Uczyć prawidłowej wymowy

Zdobywać umiejętności właściwego patrzenia, słuchania

Rozwijać zainteresowania książką

Nauczyć liczenia

Usprawnić ręce

Wpajać zasady kulturalnego zachowania się

Uczyć właściwego przechodzenia przez jezdnię

Kształtować pozytywną motywację uczenia się.

 

Opracowała mgr Dorota Litwińczuk

W trosce o rozwój myślenia i mowy dziecka
- opracowanie - mgr Barbara Drygiel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przedszkolne ABC - opracowanie - mgr Dorota Litwińczuk

Gdy twój maluch się jąka... - opracowanie - mgr Dorota Litwińczuk

EDUKACJA EKOLOGICZNA W PRZEDSZKOLU

Ekologia - to dziedzina biologii badająca wzajemne stosunki między organizmami a otaczającym je środowiskiem. Pogłębiający się niepokój o losy świata łączy ze sobą wiele grup społecznych. W swojej działalności szukają one różnych dróg poprawiających warunki życia na Ziemi. Działania nauczycieli już w przedszkolu są więc niepowtarzalną szansą nowych, przyjaznych naturze postaw. Dziecko wychowane w potrzebie kontaktu z przyrodą, nauczone proekologicznego myślenia, w okresie dojrzałym jest w stanie naprawić lub zneutralizować negatywne skutki gospodarki jego przedmiotów na Ziemi.

Poprzez różnego rodzaju obserwacje, badania, doświadczenia prowadzone z dziećmi w przedszkolu, na wycieczkach, w domu możemy wyposażyć dzieci w wiedzę dotyczącą budowy i czynności życiowych. Edukacja ekologiczna pomoże zrozumieć związek roślin i zwierząt ze środowiskiem.

Ważne również jest kształtowanie w dziecku postawy ochronnej wobec przyrody, umiejętności racjonalnego korzystania z odnawialnych i nieodnawialnych zasobów przyrody. Trzeba nauczyć dzieci aktywnego wypoczynku na łonie natury i kształtować w nich poczucie odpowiedzialności za stan środowiska przyrodniczego. Poznawać i badać środowisko poprzez obserwacje, ocenę, prognozowanie z zaangażowaniem emocjonalnym, tego musimy uczyć już najmłodsze dzieci. W przedszkolu najwięcej można zrobić w zakresie wzbudzania zainteresowań przyrodą żywą. Zapoznajemy dzieci również w sposób zabawowy z technologią wykorzystania lub przetwarzania surowców, półwyrobów i wyrobów.

Dzieci hodują ryby w akwarium, żółwie w terrarium - opiekują się nimi, obserwują rozmnażanie, opiekują się potomstwem i w ten sposób uświadamiają sobie jakie warunki są potrzebne do życia hodowlanych zwierząt. Jeśli w pobliżu przedszkola jest rzeka można na miejscu dokonać oceny warunków życia w niej zwierząt i roślin. Równocześnie zapoznajemy dzieci z przyczynami złego stanu jakości wody w rzece. Można pobrać wodę z rzeki do butelki i w przedszkolu obejrzeć jedną kroplę pod mikroskopem. Wyjaśniamy dzieciom dlaczego woda w rzece jest brudna. W jaki sposób ją oczyszczają ludzie i po co to robią. Jak postępować żeby wody były czyste.

W czasie wycieczek i spacerów obserwujemy ich reakcje na skutki dewastacji środowiska przyrodniczego. Zwracamy uwagę na konieczność ochrony starych drzew.

Innym razem zachęcamy dzieci by w swoich pracach przedstawiły najsmutniejsze i najpiękniejsze miejsca, które widziały podczas spaceru. Szczegółowo należy opracować temat lasu i roli lasu w przyrodzie a mianowicie: prawidłowe chodzenie po szlakach turystycznych, prawidłowe zrywanie grzybów jadalnych, zachowanie ciszy, nie palenie ognisk. Wyjaśniamy dzieciom wpływ ludzi na wygląd lasu, ochronę własnego zdrowia, rolę człowieka na czystość środowiska, poszanowanie własnego otoczenia. Każda nauczycielka realizująca program ekologiczny powinna kształtować aktywność poznawczą dzieci, aby nie były biernymi odbiorcami i obserwatorami przyrody, tylko aktywnymi jej twórcami. Dzieci powinny sobie przyswoić i zrozumieć, że to ludzie mogą wpłynąć na to, że środowisko przyrodnicze będzie coraz w mniejszym stopniu skażone, mogą odkwaszać gleby. Mogą również doprowadzić do tego, że lasy nie będą ginęły i rzeki umierały.

Wspólnie z dziećmi zbieramy materiał przyrodniczy, skrawki kolorowych papierów, plastelinę, glinę i inne materiały, które służą nam do następnych zajęć i zabaw. W ten sposób od najmłodszych lat przyzwyczajamy do praktycznego oszczędzania. Równocześnie wykorzystując ilustracje, obrazki, filmy, odpowiednio dobraną literaturę zapoznajemy dzieci z tym do czego może służyć makulatura, różnorodny złom, plastik itp. Jesienią zgromadzone nasiona to karma dla ptaków w okresie zimy.

Dzieci powinny rozumieć, że przy każdym osiedlu, zakładzie pracy powinny być pojemniki lub wydzielone miejsca na surowce wtórne. Surowce te powinny być odpowiednio segregowane i wykorzystywane. Dobrze byłoby gdyby nauczycielki zorganizowały wycieczkę do oczyszczalni ścieków i na nowoczesne wysypisko śmieci.

 

 

 opracowanie - mgr Barbara Drygiel

 

Warto czytać dzieciom


Jakie znaczenie dla rozwoju i wychowania dzieci ma kontakt z książką oraz, co, kto i w jaki sposób powinien czytać.

Dzięki obcowaniu z książką dziecko nie tylko kształtuje swoją wyobraźnię, wzbogaca słownictwo, ale - co może najważniejsze - uczy się rozumienia złożonych sytuacji życiowych. Zmaganie się bohaterów z losom, fabuła nie zawsze dopowiedziana do końca, poznawanie granic pomiędzy dobrem i złem - wszystko to wymaga twórczego uczestnictwa małego słuchacza, który słuchając tekstu musi podejmować próbę zrozumienia go i przetworzenia na miarę swoich możliwości.

Co czytać dzieciom? Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa. Po pierwsze dlatego, że pod hasłem „książka dla dzieci" wydawcy przemycaj ą często utwory bezwartościowe. Zapewnienie dziecku obcowania z dobrą książką wymaga szczególnej uwagi dorosłych,, którzy nie powinni zapominać o wartościowej i sprawdzonej przez wiele pokoleń klasyce literatury dziecięcej. Po drugie, dobierając książkę dla dziecka, dorośli często kierują się własnym punktem widzenia (po co mu to, same obrazki, zaraz się tym znudzi, lub za dużo tekstu, zmęczę się czytając mu to codziennie itp. ), nie biorą pod uwagę możliwości rozwojowych swoich pociech. Warto tez pamiętać, ze stosunek dziecka do książki zmienia się: od zabawy kartkami przechodzi ono przez zaciekawienie ;    ilustracją   do zainteresowania tekstem. Po trzecie, przy doborze utwór; literackich dla dzieci trzeba zwrócić uwagę nie  tylko na walory artystyczne, ale także wychowawcze i poznawcze. Na przykład dla najmłodszego czytelnika wskazane są książki, w których obrazki realistycznie oddają treść opowieści i dominuj ą nad nią. Powinna też istnieć zbieżność pomiędzy naszymi zamierzeniami i celami wychowawczymi a postępowaniem bohaterów oraz reprezentowanymi przez nich wartościami. Nie może to być jednak ton moralizatorski; znacznie lepszy efekt daje na przykład  humorystyczne pokazywanie wad człowieka. Po czwarte, książka w życiu małego dziecka jest wtórnym, w stosunku do bezpośredniego poznania , źródłem informacji o świecie. Dlatego przede wszystkim powinna rozbudzać jego zainteresowania, a nie dostarczać mu konkretnej wiedzy.

Każdy utwór literacki dla dzieci wymaga nie tylko dobrego autora, ale i recytatora. Zrozumienie przez dziecko sensu np. bajki., wykrycie podtekstu, a przede wszystkim emocjonalne przezywanie treści zależy w dużej mierze od sposobu, w jaki czytający zaprezentuje dziecku zawartość książki. Ton, akcent, barwa głosu , gesty i miny dorosłego oddziałuj ą na małego słuchacza bardzo silnie. Od tego, jak będziemy czytać dziecku książkę, zależy, ile skorzysta ono z lektury. Lepiej przeczytać mniej, ale z prawdziwym zaangażowaniem, niż dużo i nudno. Pozwólmy też dziecku na zadawanie pytań, pokazywanie obrazków, naśladowanie naszych zachowań czy wymyślanie własnych  - zwiększy to niebywale przyjemność, jaką daj e obcowanie z książką. Każde dziecko jest wdzięcznym i chłonnym odbiorcą literatury, a od dorosłych zależy, jak dług( takim pozostanie.

Opracowała - mgr Jadwiga Kobylińska

 

Sztuka a świat dziecka

Sztuka jest wyrazem przeżyć człowieka, reakcją wrażliwej wyobraźni i umysłu na otaczający świat ludzi, rzeczy i zjawisk. Pełni istotną rolę w rozwoju dziecka i w życiu dojrzałego człowieka. Obcowanie ze sztuką uczy dostrzegać i przeżywać piękno, ułatwia nawiązanie kontaktu z otoczeniem oraz przyczynia się do pełniejszego uświadomienia sobie istnienia własnego wewnętrznego świata kształtów i barw, słów i dźwięków oraz odrębności własnej sfery przeżyć emocjonalno - intelektualnych. Kontakt ze sztuką (plastyką, literaturą) jest nie tylko środkiem poznawania świata, lecz także stymulatorem działania i ekspresji artystycznej dla osiągnięcia wewnętrznej harmonii.

Dzieło sztuki oddziałuje na wyobraźnię człowieka, rozszerzając możliwości jej funkcjonowania.

Dzięki pobudzonej wyobraźni, np. utworem literackim, dziecko odczuwa potrzeby przeobrażania swego otoczenia i tworzenia nowych wartości, jak również staje się zdolne do zrozumienia innych, do uczenia się kultury współżycia. Wszelkie działania plastyczne przynoszą dzieciom radość. Czynność malowania, rysowania, wyklejania czy lepienia różnych form jest sama w sobie procesem uczenia się, zabawą, odpoczynkiem. Zagadnienie, co i jak malować, związek formy i barwy, stosowanie grubej czy delikatnej linii-wszystko to stanowi doświadczenie plastyczne. Tworząc, dziecko dokonuje wielu operacji myślowych ( porządkowanie, klasyfikowanie).W autoekspresji  poznaje swoje możliwości, ujawnia pomysłowość, oryginalność, uczy się wytrwałości, odczuwania potrzeb innych ludzi, patrzenia na świat oczyma rysowanych lub malowanych postaci. Każde dzieło plastyczne małego artysty jest odzwierciedleniem uczuć, zdolności, wrażliwości, twórczego zapału i świadomości tego, co piękne. Przemiany, które zachodzą w wytworach artystycznych, są bezpośrednim odzwierciedleniem przeobrażeń dokonujących się w samym dziecku.

Atmosfera tworzenia wymaga wzmocnień, a nauczyciel jest najważniejszą osobą w otoczeniu dziecka, która może stworzyć mu odpowiednie do tej czynności warunki. Ale może to być tylko ten nauczycie, który potrafi zainteresować dzieci tematem pracy plastycznej, zachęcić je do tworzenia oraz współdziałać z nimi.

 

Scenariusz zajęcia w grupie dzieci 5 i 6 - letnich.

Temat : Wykonanie albumu na rodzinne zdjęcia.

Cele : -poprawne nazywanie członków rodziny

-rozwijanie umiejętności wykonania form użytkowych.

Środki dydaktyczne :

-          wiersz Jana Gałkowskiego „Album rodzinny"

-          albumy ze zdjęciami przyniesionymi przez dzieci

-          kartki z bloku technicznego, papier kolorowy

-          sznurek, klej, dziurkacz, nożyczki.

Przebieg zajęcia

1. Słuchanie wiersza J. Gałkowskiego „Album rodzinny":

Czegoż  nie znajdziesz^ w rodzinnym albumie,

 Jeśli tylko poszukać umiesz,

 Dawne stroje, stare mundury,

Altanki, stoliki, fotele  ze skóry

I domy, jakich już teraz  nie ma-

Bo wszystko ciągle się zmienia,..

Ten na wyblakłym zdjęciu pan  z rowerem

 To dziadek, gdy był jeszcze kawalerem,

Dalej na kilku kolejnych kartkach

Wujek Jurek zimą na nartach.

Odnajdziesz  te w albumie rodzinnym

Ojca i matki lata dziecinne.

Ten chłopak o oczach wesołych

To twój tata, gdy idzie do szkoły,

A. ta dziewczynka z białą kokardą

To twoja mama- naprawdę!

A.      tuż  obok buzia uśmiechnięta,

To ciocia Asia, straszna wiercipięta,

Co przez dzień cały bez ustanku

Chciałaby biegać za skakanką

 Jeszcze dziś na twoich imieninach

Tamte lata sobie przypomina.

2.       Rozmowa na temat wiersza.

3.       Oglądanie albumu ze zdjęciami rodzinnymi, zwrócenie uwagi na
okładki, połączenie kartek.

4.       Zabawa „Pokaż to, co ja". Nauczyciel wymienia nazwy określonych
części ciała i dotyka ich u siebie. Dzieci powtarzają nazwy i dotykają
wymienionych części ciała u siebie. Nauczyciel wymienia nazwy
coraz szybciej, mylnie dotykając innych części ciała.

5.       Wyjaśnienie, w jaki sposób można wykonać i ozdobić okładki oraz
połączyć z kartkami, na których będą zdjęcia.

6.       Samodzielne wykonywanie albumów.

7.       Obejrzenie wykonywanych albumów i zorganizowanie wystawki dla
rodziców.

 

 

Opracowała mgr Barbara Drygiel

 

 

 

 

 

PROGRAM ADAPTACYJNY

 

Celem tego programu było sprawdzenie możliwości udzielenia pomocy dzieciom 3 -letnim i ich rodzicom w przystosowaniu się do nowego środowiska wychowawczego.

Program adaptacyjny opiera się na zasadzie współpracy przedszkola z rodziną dzieci nowoprzybyłych, nawiązanej w czerwcu, poprzedzającej rozpoczęcie edukacji. Przedszkole umożliwia wychowankom poznanie swojej złożoności w poczuciu bezpieczeństwa a działania podejmowane w zakresie organizacji adaptacji dzieci do nowych warunków są skuteczne. Pomogły one zaakceptować nowe warunki życia właściwie i względnie szybko. Wyraźnie też jest pozytywne oddziaływanie na rodziców i przedszkole.

Doskonałe efekty daje ścisła współpraca z rodzicami i wspólne spotkania. Ścisła współpraca wpłynęła bardzo pozytywnie na: szybkie zaaklimatyzowanie się w przedszkolu, zdobywanie wielozmysłowych doświadczeń, rozwijanie aktywności poznawczej, dostrzeżenie atrakcyjności wspólnej zabawy, uspołecznienie dzieci przez pomaganie sobie w czynnościach samoobsługowych.

Korzyści jakie wynikły z czerwcowych spotkań dla dzieci:

Wiedzą jak wygląda przedszkole: sala, łazienka, szatnia, plac zabaw,

Poznały „swoją" panią,

Poznanie placówki razem z rodzicami (osobami, przy których czują się bezpiecznie),
przez co czują, że są ważne i kochane,

Uniknięcie drastycznej rozłąki z rodzicami.
Korzyści dla rodziców:

Zwrócili uwagę na ważną rolę, jaką pełnią w momencie kontaktu dziecka z
przedszkolem,

Mogli przedstawić swoje propozycje, oczekiwania, potrzeby,

Mogli podzielić się informacjami o swoim dziecku,

Poznali warunki, w jakich przebywać będą ich dzieci.
Korzyści dla nauczycieli:

Nawiązanie bliskiego kontaktu z dziećmi i rodzicami,

Poznanie oczekiwań i propozycji rodziców,

Zwrócili uwagę na indywidualne potrzeby dzieci.

Współpraca rodziców z nauczycielem daje możliwość wspólnych działań, gdyż zależy nam na tym, by nasze dzieci były wesołe i radosne, mądre i dobre, kochane i kochające.

Pragniemy, by weszły w życie z pełnym powodzeniem odważne, zaradne, życzliwe i

uczynne.

Dla każdego dziecka pierwsze dni, częściej tygodnie, pobytu w przedszkolu są okresem bardzo trudnym.

 

- Rozpoznawanie imienia swojego i kolegów.

- Ukazanie rodzicom sposobu wprowadzania dziecka w świat pisma na podstawie imienia w formie zabawowej.

CELE SZCZEGÓŁOWE:

- Dziecko czerpie radość ze wspólnej zabawy z imionami

- Dziecko wyszukuje swoje imię spośród innych

- Dziecko wyszukuje pierwszą literę swojego imienia w alfabecie

- Składa swoje imię z części według wzoru

- Rozpoznaje   rzeczowniki  -  znane   przedmioty  z  otoczenia:   LALA,   MIŚ   i przyporządkowuje napisy do odpowiednich przedmiotów.

 

PRZEBIEG:

I  WERSJA SPOTKANIA Z RODZICAMI

1. „Rozsypanka" - odnalezienie swojej wizytówki wśród innych rozsypanych na dywanie.

2.    „Ciuciubabka" - odnajdywanie swojego imienia wśród innych zamienionych. Nauczyciel
zamienia 3-4 wizytówki, dzieci są odwrócone. Następnie dzieci sprawdzają, które
wizytówki są zamienione.

3.    Wyszukiwanie pierwszej litery swojego imienia w alfabecie umieszczonym na ścianie.
Dziecko trzyma swoją wizytówkę w ręku jako wzór.

4.      LALA l MIS - przyporządkowanie napisu do przedmiotów.

5.      LALA l MIŚ - naklejanie napisów na kartkę z odpowiednim obrazkiem.

6.       Składanie imienia z dwóch części według wzoru. Każde dziecko otrzymuje kopertę z
napisem swojego imienia, w kopercie znajduje się imię w całości oraz imię przecięte na
dwie części. Zadaniem dziecka jest złożenie go w jedną całość.

7.       Zabawa „Moje stopy". Rodzice odrysowują swojemu dziecku stopę na kartonie i
wycinają. Podpisują wykonany przez siebie szablon imieniem dziecka. Szablony zostają
rozrzucone po całej sali. Na dany znak każde dziecko szuka swojej stopy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

II WERSJA SPOTKANIA Z RODZICAMI.

1. „Taniec balonów" - dzieci tańczą, każde z balonem w ręku. Na przerwę w muzyce
każdy „balon" próbuje znaleźć partnera tego samego koloru.

2.     „Rozsypanka".

3.     „Ciuciubabka".

4.     Wyszukiwanie pierwszej litery swojego imienia w alfabecie zawieszonym na ścianie.

5.   „Kwiatek" - składanie swojego imienia z trzech części. Każde dziecko otrzymuje
kwiatek rozcięty na trzy części i na którym napisane jest jego imię.

 

Rozłąka, oderwanie od najbliższej rodziny i środowiska powoduje silne zagrożenie poczucia bezpieczeństwa. Im młodsze dziecko, tym dłuższy okres potrzebny do zaakceptowania zmiany.

Programem adaptacyjnym zostały również  objęte dzieci 4,5 i 6-letnie.

Zorganizowano spotkania, które miały na celu poznanie przez dzieci nowego środowiska, trybu życia w przedszkolu oraz integracja grupy poprzez włączenie nowych dzieci do wspólnej zabawy prowadzone metodą pedagogiki zabawy. Proces przystosowania się przebiega w VI etapach:

I   etap - zebranie organizacyjne, zaznajamiające rodziców z programem adaptacyjnym
przed rozpoczęciem roku szkolnego.

II  etap - wywiad z rodzicami o dziecku oraz nawiązanie bliższych kontaktów nauczyciel -
rodzic.

III  etap - spotkania adaptacyjne z rodzicami i dziećmi (czerwiec) i udział rodziców w życiu
przedszkola w miarę ich możliwości.

IV etap - dalsze spotkania adaptacyjne we wrześniu.

V  etap - ankieta ewaluacyjna.

VI - podsumowanie programu.

Szybka i właściwa adaptacja jest szczególnie ważna u tych 6 - latków, które edukację przedszkolną rozpoczynają dopiero na rok przed obowiązkiem szkolnym. Długi okres przystosowania się do przedszkola ogranicza niezbędny czas na naukę tylu ważnych umiejętności, nawyków i postaw.

Udział tych dzieci, przychodzących poraź pierwszy do przedszkola, również ma odzwierciedlenie w procesie adaptacyjnym. Dzieci te miały możliwość brania udziału w życiu codziennym przedszkola. Udział brali również rodzice, którzy w tych dniach stanowili dla swoich pociech poczucie bezpieczeństwa.

 

Zebrała i opracowała - mgr Małgorzata Borowska